Er loopt nog altijd een directe lijn van de anti-psychiatrische beweging [uit de jaren 60/70 vorige eeuw] naar het denken over diagnose en behandeling van psychische klachten anno 2016.

Dat anti-psychiatrische denken baseerde zich op de aanname dat psychische klachten en bijhorende etiketten teveel in handen waren geraakt van eenzijdige professionals. Door hun machtspositie in de gezondheidszorg en ziekenhuizen konden zij 1-zijdig een diagnose stellen en die vooral met pillen en medicijnen te lijf gaan.

Tegenover deze 1-zijdigheid kwam de gedachte naar voren dat er een gelijkwaardigheid diende te zijn tussen professional en client. Zowel de diagnose als de behandeling zou gebaseerd moeten worden op een respectvolle samenwerking tussen client en therapeut.
Kortheidshalve zou je kunnen zeggen het ging om het behandeldilemma pillen versus praten.

Dit dilemma is nu [2016] nog even actueel als in de jaren zestig van vorige eeuw.
Twee voorbeelden:
1. Het Wegloophuis te Utrecht [ www.wegloophuisutrecht.nl ] werkt met houdingen vanuit een-op-een-aandacht. Dat betekent dat client en behandelaar de nadruk leggen op luisteren en het gewone gesprek.
2. In Belgie blijkt dat probleem-jongeren behoefte hebben aan socio-psychologische hulp. Maar… dat hoe armer hun ouders zijn, hoe meer ze met [goedkope] pillen behandeld worden. Praten is dan gewoon te duur.

Hieruit blijkt dat het dilemma praten-versus-pillen ook in 2017 [en volgende jaren] het grote thema zal blijven in de geestelijke gezondheidszorg.

Graag tot morgen, Ferrie

Praten-versus-pillen

Eén gedachte over “Praten-versus-pillen

  • 28 december 2016 om 11:50
    Permalink

    Dag Ferrie,

    Ik heb je blog gevonden en je gaat lekker los elke dag.

    mvg,

    Stefan

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *