Een ding vinden we echt lastig, en dat is het gevoel zelf.
Redeneren, logica gebruiken e.d. dat is nog wel te doen. Ook omdat je dat nog kunt inspecteren, volgen…
Een beetje redenering kun je nog onder een vergrootglas leggen en zien waar de fout zit.
Maar bij gevoelens kan dat niet.
Ze – alle gevoelens – zijn er, net zoals de zwaartekracht, waaien van de wind, of het opkomen van de maan bij een heldere, wolkloze nacht.

Een van de hoofdredenen van het lastige aan gevoelens is de vermenging met zoveel andere zaken.

Neem het gevoel van verveling, dat kan verwijzen naar:

saaiheid, gebrek aan gebeurtenissen, een soort leegte…vul zelf maar in
– eenmalig optreden, of… het idee dat je je altijd al je hele leven verveeld hebt
– misschien is het de fysieke aanraking van de ander die jou weer verveelt
– het kan zijn dat je het gevoel van verveling weer onderdrukt, het mag er niet echt zijn

Wat voor verveling geldt, geldt voor al onze gevoelens, geen 1 uitgezonderd.
Dat maakt het allemaal nog eens extra gecompliceerd.
Dus… niet vreemd dat de biologische psychiatrie op zoek gaat naar de gouden pil die al onze verontrustende gevoelens weer keurig en salonfahig maakt.
Maar… dat schijnt ook weer niet te lukken, sommigen spreken van een volledig fiasco.

Al met al een lastige kwestie, zo 1 dag voor de kerst.
Misschien is het beste om onze zelfcensuur te bevrijden en de slogan-wijsheid der 70-er jaren van vorige eeuw te volgen…: stay with your feelings.

Vrij vertaald: gevoelens zijn er echt.

Graag tot morgen, 1e kerstdag, Ferrie

Zelfcensuur

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *